De 10 slechtste dingen over politieagent zijn

01 De excuses

Of ze nu zeggen dat ze te hard rijden omdat ze naar de wc moesten, of dat ze neerstortten omdat de zon in hun ogen lag, veel te veel agenten hebben te maken met mensen die niet verantwoordelijk willen worden gehouden voor hun acties die, zoals je kunt stel je voor, kan behoorlijk frustrerend zijn voor de politie.

Het kan immers moeilijk lijken om mensen voor te lichten en de wet te handhaven wanneer ze weigeren te geloven dat ze iets verkeerd hebben gedaan, om mee te beginnen.

02 De houding

Het is één ding om excuses te maken; het is iets heel anders om onbeschoft te zijn. Politieagenten zetten hun leven elke dag op het spel en de overgrote meerderheid gelooft echt dat ze werken om levens te redden.

Daarom kan het moeilijk zijn om te nemen wanneer een anderszins gezagsgetrouw lid van het publiek begint te schreeuwen en te schelden tegen de agent die hem een ​​ticket geeft of, nog erger, slechts een waarschuwing.

Toegegeven, politie is geleerd om daar te staan ​​en het grotendeels te doen, maar het maakt het werk niet eenvoudiger wanneer je om de dag wordt geschreeuwd.

03 De uren

Wetshandhaving is een 24-7-operatie, dus iemand moet altijd op straat patrouilleren en dat betekent ploegendienst. Of het nu gaat om draaiende of permanente ploegen, de lange en onregelmatige uren kunnen een krimp veroorzaken in de levensstijl van een officier, vooral als hij een gezin heeft.

Sommige verschuivingen kunnen betekenen dat je dagen gaat zonder je familie te zien; wanneer ze op school of op het werk zijn, ben je thuis en als ze thuis zijn, ben je aan het werk. Er kan een voordeel zijn om in ploegendienst te werken, maar het vergt vaak veel wennen.

04 De stereotypen

Er zijn zoveel stereotypen over politieambtenaren en televisie en films doen vaak meer kwaad dan goed. Al te vaak worden politiemannen geportretteerd als grote, domme knokige dragers of gung-ho hoofdthumpers.

In werkelijkheid zijn er echter veel slimme, medelevende en zorgzame mensen die echt anderen willen helpen en een verschil willen maken in hun gemeenschap. Helaas leiden die stereotypen tot veel misvattingen en misverstanden over politieagenten.

05 De mythen

Voor veel politieagenten lijkt het er vaak op dat iedereen die een episode van politie heeft gezien of een klas in de criminologie heeft gevolgd, plotseling een expert is in alles wat te maken heeft met wetshandhaving. Vanwege dat feit zweven er veel mythen rond die hun banen eerlijk gezegd veel moeilijker maken.

Mensen zullen er bijvoorbeeld op staan ​​dat ze niet kunnen worden gearresteerd tenzij ze hun rechten lezen. In feite hoeft de politie je jouw rechten niet voor te lezen, tenzij ze je ondervragen. Desalniettemin blijft de mythe bestaan ​​en mensen zullen gillen, schreeuwen en zelfs proberen te vechten als wat ze denken dat er moet gebeuren, niet afdaalt zoals ze het op tv hebben gezien.

06 De perceptie van de copcultuur

Samen met de mythen en de stereotypen is er een perceptie dat 'copcultuur' er één is van corruptie als het gaat om voor elkaar te zorgen en de 'dunne blauwe lijn' of de 'broederschap'.

Het leidt tot veel wantrouwen bij het publiek en hoewel een paar slechte appels dat stigma hebben verdiend voor de rest van de hardwerkende, gezagsgetrouwe officieren, is het een grotendeels oneerlijke karakterisering, omdat officieren heel vaak de vuile politie zelfs meer dan het publiek doet.

De meerderheid van de functionarissen is zich zeer goed bewust van de hoge ethische standaard waaraan ze worden gehouden en wil het vertrouwen van het publiek hoog houden. Hoewel ze op vele manieren bij elkaar blijven, slagen slechts een paar smerige weinigen er niet in om te begrijpen dat slechte agenten alle officieren onethisch lijken.

07 Het misverstand

Zoals de meeste banen, kan niemand die nog nooit officier is geweest, echt begrijpen hoe het is om officier te zijn. Maar dankzij Hollywood schijnen zoveel mensen dat te doen.

Het is een feit dat, als je eenmaal een politieagent bent , je op een heleboel manieren verandert die anderen nooit echt zullen krijgen. Je loopt anders, je kijkt anders naar dingen en mensen, en je ziet er zelfs anders uit.

Vraag een willekeurige officier en zij zullen u ongetwijfeld vertellen dat ze gemakkelijk andere officieren uit een menigte kunnen halen, zelfs als ze niet in uniform zijn. Die veranderingen maken sommige dingen die politiemensen denken, doen of zeggen gemakkelijk verkeerd begrepen, wat op zijn minst frustrerend kan zijn.

08 De kritische blik

Politieagenten worden door het publiek misschien meer dan enig ander beroep onder de loep genomen, met de opvallende uitzonderingen van politici en beroemdheden.

Denk er eens over na: als een burgerlijk ingenieur ruzie maakt met haar buurman, denk je dan dat die buurman haar werkgever gaat bellen en klagen dat ze onbeleefd en onbeleefd is?

Als ze echter officier was, kan alles wat ze doet, of ze nu in of buiten dienst zijn, eerlijk zijn voor burgerklachten en zelfs voor intern onderzoek. Dat is een niveau van kritiek dat je in de meeste andere banen niet zult vinden.

09 De politiek

Het is een trieste waarheid dat wetshandhavingsinstanties net als elke andere publieke entiteit onderworpen zijn aan zowel interne als externe politiek. Sommige officieren vinden het frustrerend, zo niet moeilijk, om om te gaan met de schijnbare druk van politiek gemotiveerde mensen.

Of het nu gaat om een ​​betwist gebruik van een controlekoffer of een opvallende arrestatie, officieren kunnen soms het gevoel hebben dat hun banen net zo worden aangestuurd door leden van de media en speciale belangengroepen als door de wet en de principes waar zij voor staan.

Soms ervaren ze een conflict in die drijvende krachten, wat kan leiden tot een laag moreel en slechte gevoelens over het werk. Gelukkig zijn die instanties relatief zeldzaam en zijn ze vaak veel meer perceptie dan de werkelijkheid. Niettemin kan het een bron van ergernis worden.

10 De pijn

Een groot deel van het werk van een politieagent betreft het omgaan met pijn, zowel fysiek als psychologisch. Zelfs bij het arresteren nemen de meeste officieren niet licht op het feit dat het een levensveranderende gebeurtenis is voor het betreffende onderwerp.

Ze zien mensen die pijn hebben van geweld en misbruik. Ze zien mensen slachtoffers worden en zien de pijn die ze daardoor voelen. En ze zien mensen sterven en dood, en de geliefden die ze achterlaten. Ze moeten aan echtgenoten, vrouwen en ouders vertellen dat hun kinderen of echtgenote nooit meer thuis zullen komen, en ze moeten kalm en sterk blijven in het licht van dit alles.

Dit alles brengt zijn eigen pijn met zich mee, een pijn die nooit echt weggaat. Ze kunnen het begraven en zelfs af en toe negeren, maar het zal er altijd zijn, en het is zonder twijfel het ergste deel van het zijn van een politieagent.